РАДИОКАРЕТА УМЧАЛАСЬ В ПРОШЛОЕ

РАДИОКАРЕТА УМЧАЛАСЬ В ПРОШЛОЕ

Разачаровал меня нынешний октябрь.И вовсе не погодой, с ней как раз в этом году все отлично: вокруг разноцветье листьев, солнце, теплынь(+10-15* даже в ноябре!) и светлость такая, будто это не у нас, в Беларуси, а где-то далеко.

Разачаровал меня чиновник. Да, да, тот самый чиновник, который решил ликвидировать проводную сеть как нерентабельную. Понятно: жизнь меняется, и, как говорится, в карете прошлого далеко не уедешь. Технический прогресс! Вот только выбрасывая на помойку тысячи громкоговорителей (хотя почему бы не собрать б/у приемники ОАО "Промсвязи"?!) как-то жалковато. У одного меня тех самых громкоговорителей "Ритм-304" (стоил всего 5 рублей советских), которые еще купил в Вилейском Куренце в далеком 1984 было 3 - по одному в комнате. И выпускались тогда разных цветов: кто под обои, ковры или книги подбирал, кто свой любимый цвет. Теперь это уже раритет. Наверняка отнесу в гараж, а может когда-то внуки в антикварную лавку сдадут.



Прощай приемник «Ритм-304»! И спасибо тебе за новости, которые ты доносил до меня.

Не в одно мгновение обрезали сеть, но… Успокаивали вроде нас - "не стоит переживать, что радио окончательно и бесповоротно замолчит, альтернатив радиоточкам сейчас полно: специальные новые приемники для эфирного радио, мобильные телефоны, планшеты. Время другое на дворе. Нет же голубей почтовых. Услуги станут доступнее… Способ доставки сигнала в приемники меняется…Веяние времени..." Так то оно так. Только прежняя радиоточка никогда не выключалась, сутками напоминала человеку, особенно сельскому о всех событиях из жизни своей местности, республики, иногда даже мировые просачивались, правда вскользь.

Скучно стало мне без старой радиоточки. Без белорусского канала. И не только потому, что привык за столько лет, а потому что мое оно, белорусское, с удовольствием слушал новости, события, рассказы белорусских и зарубежных авторов, мои рассказы и сказки также слушали белорусы. И отзывы приходили в редакцию. А теперь я загрустил.

Не выдержал: пошел в сервисный центр Белтелеком. Приемник радиовещательный серого цвета "Мэта 212"(183 000 рублей и все на одно лицо, уже нет возможности выбрать?!), к тому же со свисающим проводом-антенной и блоком питания. И возможности проверить сие изобретение века ОАО "Промсвязь" у продавца-оператора сервисного центра нет: треск, писк - контурный фон... Что делать? Купил. Дома в одну розетку - шипение, в другую - треск и шипение, в третью - настраивал, настраивал - только "Минская волна".



Здравствуй, новый капризный «Мэта 212»! Радуй своих потребителей, а не молчи!

Первый национальный белорусского радио так и не нашел я в тот день. Позвонил в центр, монтер (пришел без задержек!?), через полчаса вариаций с приседаниями-углами-поворотами настроил-таки волну, но только в зале, той комнате, где реже всего бываю, мне главное кабинет и кухня, но там зоны неуверенного приема. Вот тебе и прогресс, а это уже не только способ доставки сигнала в приемники, а практически радио отключено. Ладно мы молодые горожане, пускай и не настолько с тем прогрессом на "вы", а как старики будут эти четыре кнопочки "тыкать" (целых четыре!). А в старых приемниках нужно только звук уменьшить-увеличить. Все тот прием умели делать. А монтер в каждую хату не поедет, не все могут припугнуть жалобой, а старики не только на «вы» с техническим прогрессом, а еще "каб па-ціхаму, ды па-добраму" – никуда звонить не будут, еще с прежних времен остерегаются властей, так и будут молчать. А впереди процесс отключения аналогового телевещания. И кто будет доступно объяснять, готовить общественное мнение? Сельисполкомы? Районная печать? При желании таких идей можно сгенерировать немало. Просто хочу сказать, что все надо делать обдуманно, с умом. Чтобы люди понимали – что, зачем и как это будет работать.

В завершение хочу сказать: «Уважаемые плохие люди!Берегите людей хороших, законопослушных. Помните – вы живете за их счет!»

Пока пока.
Ваш Аркадий Журавлев

КОНКУРС ГРАФФИТИ ОРГАНИЗОВАЛ ЗАВОД

КОНКУРС ГРАФФИТИ ОРГАНИЗОВАЛ ЗАВОД

Мне, как преданному горожанину, а уже потом как идеологу, давно хотелось хоть каким образом повлиять на недостойное поведение подростков,на тех, кто марает наш город. Обращался через свой блог, и в "МГ". Но художества продолжаются. Вспомните, как выглядел наш Молодечно 2011 году накануне "Дожинок" - дороги построены, многое отремонтировано, возведено много объектов социально-культурной сферы. (К слову, завод также за свои деньги построил более 100 метров дорогу с твердым покрытием). И каким город стал спустя три года: киоски, новые автобусные остановки,фасады жилого сектора, подъезды и заборы в т.ч. и заводской изуродованы непристойной мазней... Мы на СЗАО "Электромеханический завод" решили выступить с инициативой и провести городской конкурс граффити на своих вновь окрашенных 40 ж.б. заборных плитах-пролетах. Конкурс граффити на законных основаниях! Решили предоставить право подросткам реализовать свои творческие проекты и возможности. Естественно, спрей-красками мы обеспечили. Денег директор В.П.Чаевский не пожалел. И родилось Положение о конкурсе с выделением ценных денежных призов. Райисполком поддержал нашу инициативу. и вот это Обращение: "Молодой человек! Юный житель Молодечно! Сегодня ты идешь по чистой асфальтированной дороге и твой глаз радует удобство и белоснежные заборные плиты заводской территории. А еще здесь недавно была непроходимая полевая окраина и серая бетонная стена. Разве тебе было приятно? Конечно, нет! И мы пошли навстречу пожеланиям не только своих работников, но и жителей новых микрорайонов города, изыскав почти 700 миллионов рублей на строительство новой дороги. Нынешняя чистота, удобство и комфорт- результат всего коллектива, где работает твой друг, сосед, твои родные и близкие. И это просим (надо!) уважать и беречь, а попросту не марать. Администрация и весь коллектив СЗАО "Электромеханический завод" выступает против "Уличного" хулиганства в виде расписывания неэстетичными надписями и рисунками стен, т.к. на "ликвидацию" последствий тфорчества уличных граффити из бюджета завода повторно затрачено более 10 млн. рублей. А посмотрите в масштабах города! Это же - миллионы народных денег на ветер!

В отношении любителей порисовать на стенах фасадов зданий применяются статьи Уголовного кодекса Республики Беларусь - ст.341 (осквернение сооружений и порча имущества) и хулиганство - ст.339 ч.1. Художества на улицах города может стоить лишения свободы, а также штрафа на стоимость восстановительных работ. Нужели вы хотите, чтобы за каждым вашим шагом велось видеонаблюдение?

Наш конкурс граффити в рамках творческого форума "Время жить" закончился. Названы победители и в тот же день в Летнем амфитиатре нами вручены денежные призы: учащейся детской художественной школы искусств Елизавете Ковалевской (ей помогали Екатерина Бондарь и Полина Мартынова) за 1 место, Михаилу Молибожко и Игорю Синявскому из профессионального колледжа за вторые места, Сергею Владу за 3-е место и специальный поощрительный приз Алексею Кевлигу (оба из ДХШИ).

P.S. Вроде и работа позади, но осталась горечь и разачарование. Участников было крайне мало по причине неосведомленности общеобразовательных и школы искусств, а также перепутан адрес ответственным испонителем от куратора, поэтому третья часть площади осталось чистой. Пока чистой. Собеседования по темам рисунков и регистрационная форма участника, как мы предусматривали, оформлена не была вовсе. А вот растаскивание краски было. Нам так хотелось красочно расписать стены, как показывалив одном из сюжетов "Белорусского времечка" в одном из ЖЭСов Минска. Жаль, что такое несерьезное отношение к благому делу.

За час-два развлечений ребята получили по 100-300 тысяч рублей!. Неплохо, согласитесь?!

Смотрим рисунки легальных граффити.

ПАМЯТАЦЬ ГІСТОРЫЮ СВАЮ

ПАМЯТАЦЬ ГІСТОРЫЮ СВАЮ

Часта задумваюся над тым, што гісторыя чалавецтва – бясконцая чарада войнаў. Сусед спакон веку ішоў у атаку ці контратаку на суседа, перамір’е змянялася эскалацыяй канфліктаў, ствараліся і разбураліся кааліцыі. За сотні гадоў любы еўрапейскі народ займеў усе маючыя ў яго ў наяўнасці зубы практычна на любы іншы еўрапейскі народ.

Так што калі хочаш пазнаць анатомію канфліктаў і саюзаў, зразумець матывы учынкаў нашых і чужых продкаў, не ў судовых журналах гандлёвых караблёў шукай, я б сказаў нават – рыцца - патрэбна, а ў зводках з франтоў, пісьмах салдат, мемуарах афіцэраў і генералаў...

У войнах гінулі ні ў чым не павінныя мірныя людзі: мужчыны і жанчыны, старыя і дзеці. Гінулі ў росквіце сваім. Гінулі сотнямі тысяч, мільёнамі, аставіўшы асірацелыя сем’і. Кірўнікі краін наўмысна распачыналі гігантскія чалавечыя мясарубкі. І сёння мы бачым, як ва ўсім свеце льецца бязвінная людская кроў. Дзеля задавальнення сваіх імперскіх, нацыяналістычных амбіцый, дзеля прыхвату новых тэрыторый і карысных выкапняў – прыродных багацццяў суседа.

Мая Беларусь. Прыгожы азёрны, лясісты і мірны край сінявокай Радзімы. Асабліва прываблівая тэрыторыя і ў геапалітычным сэнсе. Хто толькі не імкнуўся на нашу зямлю: і татары, і французы, і кайзераўскія войскі, і гітлераўцы... Палілі, растрэльвалі, дашчэнту знішчалі. А хутары і вёскі, паселішчы і гарады ўставалі ўноў народжаныя. Нараджаліся і раслі дзеці, цэлыя пакаленні…

Пра гэта задумваюся штораз калі сачу за падзеямі у свеце і ў суседзяў, ва Украіне, і калі праязджаю каля маўклівых напамінкаў пра мінулыя крывавыя падзеі тых часоў – крыжы, стэлы, помнікі... Прычым не толькі расійскім салдатам, а і нашым ворагам – тым, хто якраз імкнуўся авалодаць нашымі землямі.



Першая сусветная вайна аставіла свае сляды на Смаргоншчыне і Мядзельшчыне. Вёскі Брусы, Стахоўцы, Чарняты, Лотва, Мокрыца, Муляры, пронькі, Нарач, Засвір, возера Вішнеўскае, за чатыры кіламетры адсюль мая вёсачка Гарані на беразе возера Свір... Нарачанская аперацыя на тэрыторыі Беларусі 1914-1916 гадоў уцягнула 38 дзяржаў. Загінула амаль 80 тысяч рускіх салдат, але выратавалі Францыю ад немцаў. Вось такія сціплыя валуны-помнікі як напамінак пра той час.



Сціпла, ці не так? Вось як захоўваюць памяць пра захопнікаў, якой бы не была іх роля ў гісторыі. Хаця дакладна вызначана, што акупант ёсць акупант. Вось і памяць загінулых нямецкіх салдат увекавечана больш дастойна і годна. Яны беражліва перазахароньвалі сваіх суайчыннікаў на могілках па ўсім свеце. Не шкадуючы высілкаў. Дзеля ўшанавання сваёй памяці.

Лінія фронту Першай сусветнай была і пад Смаргонню. Менавіта пра жудасныя баі ў той час казалі : "Хто пад Смаргонню не бываў, той і вайны не бачыў". Немцы ж называлі беларускі гарадок "рускім Вердэнам". 810 дзён і начэй ішлі баі за мой раённы цэнтр Смаргонь. Маштабы нямецкай жудасці можна акрэсліць толькі па аднаму факту: за тры гадзіны ліпеня 1916 года больш за 3 тысячы рускіх салдат і афіцэраў загінулі падчас першых у сусветнай ваеннай практыцы газавых атак хімічнымі снарадамі. Тым не менш больш двух год нашыя войскі стрымлівалі наступленне аўстра-германскіх захопнікаў на Мінск і Маскву. 5 мільёнаў загінулых... Кажу так, таму што гэтыя падзеі на нашых беларускіх землях дзясяткі гадоў замоўчваліся.



Успомніліся гэтыя гістарычныя эпізоды яшчэ і таму, што тут, дзе і я, як і многія мае землякі, рос і сталеў, дзе за наш сённяшні светлы дзень змагаліся і гінулі людзі. І мы абавязаны памятаць пра іх самаахвярнасць і мужнасць, гераізм і подзвіг. Нават жанчыны ішлі ў бой, як батальён Марыі Бачкаровай.

Пісьменнікі Міхаіл Зошчанка, Валянцін Катаеў, малодшая дачка Льва Талстога Аляксандра... таксама змагаліся ў акопах на Смаргоншчыне.

Лаўлю ў аб’ектыў сваёй сціпленкай састарэлай камеры чарговы помнік ахвярам, а ў голаў прыходзіць думка: зараз нашаму Ураду патрэбна будаваць і будаваць як мага хутчэй новы я абараняльныя лініі рубяжоў нашай Гісторыі напісаннем новых праўдзівых і даходлівых падручнікаў на любы ўзрост - школьніка, студэнта, рабочага і г.д. Каб нашыя дзеці і ўнукі ведалі сваю гістарычную праўду. І ніхто не змог перакроіць Гісторыю і Праўду Беларусі на свой капыл.

Аркадзь ЖУРАЎЛЁЎ.

E-mail:zhuravlev@tut.by
http://zhuravlev.at.tut.by

МАЛАДЗЕЧАНСКІЯ СЦЕЖКІ ПАЭТА ВАЛЯНЦІНА ТАЎЛАЯ

МАЛАДЗЕЧАНСКІЯ СЦЕЖКІ ПАЭТА ВАЛЯНЦІНА ТАЎЛАЯ

Хутка (26 красавіка 2014 года) мы з вамі, паважаныя маладзечанцы, і нашыя госці будзем адзначаць чарговую гадавіну з моманту залічэння мястэчка Маладзечна, якое было адным з 71 пасяленняў і ўваходзіла ў склад сельскай гміны Маладзечна Маладзечанскага павета Віленскага ваяводства ў лік гарадоў. Нават гісторыкі і архівісты не могуць зараз сказаць, хто назваў і мой горад вечна маладым імем у далёкім снежні 1388 года. Скажу адно, што за сваю ўжо больш як 625-гадовую гісторыю Маладзечна зведаў шмат пакут, калі пераходзіў з рук у рукі, не аднойчы гарэў, не аднойчы разбураўся. Пасля Вялікай Айчыннай вайны ў горадзе амаль не засталося цэлых будынкаў, пагэтаму гістарычныя будынкі ў горадзе можна пералічыць на пальцах.

Сярод іх - будынак былога староства ля аўтастанцыі, у якім зараз знаходзіцца раённая падатковая інспекцыя, дзе воляю лёсу і мне давялося працаваць. Адразу скажу, што цяжкі тут дух для сумленнай працы. І вось чаму.



ЧамуУ? Таму, што тут некалі чакаў прысуду блізкі па духу мне Творца, паэт Валянцін Таўлай. Скажыце: якой уладзе даспадобы праўда-матка? Аніякай! Вось і за свой першы верш "У нашым краі" (1928), а пасля за ўдзел у студэнтскай забастоўцы ў 1929 годзе арыштаваны польскімі ўладамі...

1925 годзе ў складзе Рэчы Паспалітай Польшчы быў створаны Маладзечанскі павет (аналаг сучаснага раёна) з цэнтрам у мястэчку Маладечна. У 1927 годзе на землях фальварка Бухаўшчына, на вуліцы Старосцінскай, з'явіўся будынак адміністратыўнага цэнтра кіравання паветам - Маладзечанскае староства (зараз яго назвалі райвыканкамам). Да нашых дзё яно дажыло амаль у перадным выглядзе. Невялікія касметычныя рамонты ўнутры будынка рабіліся ў савецкі час. Зараз і дах, дзякуючы добрасумленным падаткаплацельшчыкам, сучасны, і еўрарамонт кожнага кабінета.

У 1934 годзе пры спробе перайсці мяжу з СССР былі затрыманы паэт Валянцін Таўлай і журналіст Якуб Міско. На працягу шасці тыдняў яны знаходзіліся пад следствам у следчым ізалятары, тут, у гэтым жа будынку староства. (Уявіце, што можа адчуваць нармальны чалавек і грамадзянік, працуючы у такім месцы?! Вось і я пра тое ж)... Пасля здзекаў, і катаванняў абодва - Таўлай і Міско - былі пераведзены ў Лукішкі. Затым і трэці раз пабываў у турме, няхай сабе і кароткі тэрмін два месяцы 1943 г.

Валянцін Таўлай яшчэ бліцкі па духу і тым, што вучыўся ў БДУ (мой журфак пачынаўся менавіта з літфака!)

Доўгія дзесяцігоддзі спатрэбіліся чыноўнікам ад гісторыі, каб усяго маленькаму завулку Прывакзальны даць назву вуліцы імя Валянціна Таўлая - беларускага савецкага паэта, удзельніка рэвалюцыйна-вызваленчага руху ў Заходняй Беларусі, а на будынку, дзе праводзіліся допыты з'явілася мемарыяльная дошка.

Дарэчы, не лішнім будзе нагадаць, што дзве юбілейныя даты 100 год з дня народзінаў Валянціна Таўлая і 80 год, як пераходзіў мяжу. Шкада, што пражыў паэт усяго 33 гады.



Захаваўся і вензель архітэктара гэтага будынку Ён укладзены ў падлогу пры ўваходзе - 19Міхніевіч27 Вільно



Першая рэканструкцыя будынку была пасля Вялікай Айчыннай вайны. Доўгі час тут была гарадская гасцініца, у якую мне неаднойчы даводзілася засяляць турыстаў з Украіны, краін Балтыі ды з Расіі, падчас працы загадчыкам арганізацыйна-метадычнага аддзела Маладзечанскага экскурсійнага бюро. Пасля колькі год сюды прыходзілі дзеці для заняткаў у шматлікіх гуртках Цэнтра дзіцячай творчасці.

Прапануйце новыя адметныя факты.

Пішыце свае каментарыі на мой літаратурны блог. Зразумейце, калі ласка, вашы словы падтрымкі вельмі важныя для мяне. Хай у вашым жыцці заўжды будзе радасць!

Ваш Аркадзь Жураўлёў